თბილისი

ალბათ შეგიმჩნევია, რომ ზაფხული სულ უფრო ხშირად გვაკვირვებს მოულოდნელი თავსხმება წვიმებით. ერთი შეხედვით პარადოქსია: როგორ შეიძლება ყველაზე ცხელი სეზონი ასეთი წვიმიანი იყოს? თუმცა, ამის მიღმა მარტივი ფიზიკა და დედამიწის კლიმატური ხასიათი დგას.

მთავარი საიდუმლო იმაში მალავს, რომ თბილ ჰაერს გაცილებით მეტი ტენის დატევა შეუძლია, ვიდრე ცივს. ზაფხულის მცხუნვარე მზე მდინარეებიდან და ოკეანეებიდან წყალს ინტენსიურად აორთქლებს. ეს თბილი, წყლის ორთქლით გაჯერებული ჰაერი მაღლა იწევს, იქ კი, სიცივეში მოხვედრისას, უცებ კონდენსირდება და მძლავრ, მძიმე ღრუბლებად იქცევა. სწორედ ამიტომაა ზაფხულის წვიმები ასეთი ხანმოკლე, მაგრამ უკიდურესად ძლიერი.

ამ პროცესს გლობალური ოკეანური ციკლებიც (მაგალითად, ელ-ნინიო) ეხმარება, რომლებიც თბილ დინებებსა და ქარებს მიმართულებას უცვლიან. ზოგჯერ კი ატმოსფეროში ე.წ. „ბლოკირება“ ხდება: მაღალი წნევის ზონა ერთ ადგილას გაიჭედება ხოლმე და წვიმიან ციკლონებს საშუალებას არ აძლევს, წინ გადაადგილდნენ. შედეგად, ერთი და იგივე რეგიონი კვირების განმავლობაში იტბორება.

თავისებურ როლს თამაშობს დიდი ქალაქებიც. ასფალტი და ბეტონი დღისით საშინლად ცხელდება, საღამოს კი ამ სიცხეს მაღლა ატყორცნის. ეს ვერტიკალური თბილი ნაკადები, ჰაერში არსებულ მტვერსა და გამონაბოლქვს ეჯახება, რაც წვიმის წვეთების ფორმირებას კიდევ უფრო აჩქარებს.

მარტივად რომ ვთქვათ, რაც უფრო თბება ჩვენი პლანეტა, ატმოსფერო მით უფრო მეტ ტენსა და ენერგიას იგროვებს. შესაბამისად, ზაფხულიც სულ უფრო მეტად ემსგავსება ცხელ, მაგრამ წვიმიან სეზონს.